Bank Litwy
Jednym z przykładów banków centralnych może być bank Litwy, którego główna siedziba mieści się w Wilnie. Założony został on na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, a od pierwszych lat wieku obecnego jest jednym z podmiotów w ESBC, czyli europejskim systemie banków centralnych. Początki banku państwowego na Litwie sięgały będą jeszcze czasów panowania augusta poniatowskiego, który w drugiej połowie wieku osiemnastego postanawia jednocześnie z polskim sejmem o założeniu Banku Polskiego i Litewskiego. Konkretne kroki podjęte w celach zrealizowania tego projektu podjęte zostały jednak dopiero kilka lat później. Istniały plany na stworzenie bardzo dużej ilości oddziałów przeszkodą jednak okazał się między innymi drugi oraz następnie trzeci rozbiór państwa polskiego. W momencie zakończenia działań pierwszej wojny światowej i odzyskania niepodległości przez Litwę środkiem płatniczym byłą niemiecka marka. W połowie lat dwudziestych ubiegłego wieku jednak kraj dotyka hiperinflacja, co staje się impulsem do powołania banku narodowego i wprowadzenia własnej waluty. Bank narodowy Litwy funkcjonował na zasadzie spółki aukcyjnej, której założycielski kapitał równał się dwunastu milionom litów, gdzie większość należała do państwa. Bank został jednak zlikwidowany w momencie kiedy Litwa włączona została do ZSRR. Swoją działalność rozpoczyna na nowo dopiero w momencie odzyskania niepodległości w roku 1990, na początku cały czas jednak walutą obowiązującą był rubel, dopiero w roku 1993 wprowadzona ponownie zostaje lita.